1º Premio do concurso Contos de Medo 2013

O xurado do concurso de Contos de Medo, composto por alumnado de 4º de ESO, concedeu o primeiro premio ao relato “Martiño e os zombis”, de José Pérez Fernández, alumno de 1º de ESO.

Martiño e os zombis

 
Martiño era un rapaz de 12 anos alegre e deportista. Non era nin alto nin baixo, con pelo e pel escuros.

Este mes do outubro estaba inquedo, máis ben desde finais do mes de agosto, pois comezaba o primeiro curso de ESO no instituto e tiña que ir a outro pobo, coller o autobús diariamente e viaxar media hora, percorrer algunhas rúas aínda descoñecidas, e volta ao mesmo.

Por se non tiña suficiente, na súa aula, non había ningún rapaz do seu pobo, non coñecía a ninguén.

Un día que faltou a profesora de matemáticas, Martiño foi á biblioteca do instituto a facer os deberes. Cando estaba facendo as tarefas mirou para os estantes da parede e decatouse de que os libros tiñan ollos.

– Isto é imposible. Pensou.

Volveu a mirar agora xa non tiña ollos, senon tamén, tiñan boca, e horrorosa, chea de dentes podres.

Volveu ás súas tarefas, pero a curiosidade picoulle e mirou de novo cara os libros: tiñan pés e mans!!

Comezou a asustarse, mirou todos os lados da biblioteca e estaba só, nin tan sequera a profesora encargada da biblioteca estaba. Sentiu medo, as verbas non lle saían da súa gorxa, quería gritar pero non era capaz, volveu a mirar e os libros saían dos seus andeis e viñan cara el con moi malas intencións, eran libros-zombis, pero o peor é que detrás tamén estaban os seus compañeiros de clase e os seus profesores que convertidos en zombis camiñaban detrás dos libros e lle gritaban:

– Martiño non escapes, ven con nós!!

Tiña qu saír, tiña que escapar cando xa se lle acercaban moito puido por fin levantarse, poñer a chaqueta, coller a mochila, pero cando saía pola porta unha man agarrouno polas costas e díxolle:

– Martiño!! Martiño!! non marches, non se vai á escola en pixama.

Díxolle a súa nai. Martiño de súpeto espertou, fora todo un pesadelo. Estaba en pixama cun anorak por riba e con mochila na porta da súa casa, pero como chegara ata alí sen espertar??

FIN

 

Antón A. Pérez Vázquez, 1º ESO.

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s