Accésit do Concurso Contos de Medo

O xurado do concurso de Contos de Medo, composto por alumnado de 4º de ESO, concedeu o accésit ao relato “A boneca”, de Adriana Iglesias Martínez, alumna de 2º de ESO.
 

A boneca

 
Carlota tiña oito anos. Era baixa para a súa idade, pero era moi, moi fraca. Aparentemente era unha nena normal; ía ao “cole”, suspendía ou aprobaba, tiña amigos e tamén inimigos … Pero tiña unha obsesión coas bonecas. Adorábaas. No seu cuarto, en vez de ter libros ou pósters do seu ídolos, tiña todo adornado con bonecas. E todas e cada unha delas tiña un nome diferente; Lola, Mónica, María, Lucía … Pero a súa boneca favorita chamábase Lucinda. O único que podería ver unha persoa de diferente e único nesa boneca era o seu pelo: de cor azul. Pero para Carlota era a súa mellor amiga. Cada vez que tiña un novo segredo, Lucinda era a primeira en sabelo. Cando Carlota se sentía triste, abrazaba a Lucinda para sentirse mellor.

Outra cousa que tiña Lucinda de único e especial era que foi a única boneca que Carlota foi capaz de elaborar ela mesma. Así a boneca tiña máis dun defecto, pero a Carlota dáballe igual.

Pasaron os anos e Carlota foi madurando. Cando tiña 15 anos, xa tirou ó lixo todas as súas bonecas. Todas, excepto Lucinda. Pero aínda que a seguira conservando, non lle facía moito caso.

Un día foi quedar coa súa mellor amiga, Xulia, á que tamén de pequena lle encantaban as bonecas. Xulia e Carlota eran iguais: almas xemelgas. Xulia tamén conservaba a súa mellor boneca.

Cando Carlota chegou xunto a Xulia, observou que esta non tiña moi boa cara.

– Xulia,estás ben?

– Carlota … a miña boneca intentou matarme!

– Pero que dis, oh? Ti estás tola ou que?

– Escóitame que non teño tempo. Eu destruín a miña boneca. Faime caso, e fai ti o mesmo, e se non … a boneca asasinarate. Por favor, sé razoable e faime caso.

– Vaia … que unha boneca, Xulia, UNHA BONECA! Intentara matarme, síntoo pero non soa nada razoable.

Despois desta discusión, non volveron a falarse durante varias semanas. Xulia estaba cada vez máis e máis nerviosa; a vida da súa mellor amiga preocupábaa moito. E aínda se preocupou máis cando non respondía ás súas chamadas.

Ata que un día, cansa de non recibir resposta ningunha, Xulia foi á casa de Carlota nunha aldea cercana á súa cidade.

Tardábase 30 minutos en chegar pero a Xulia non lle importou. Ao chegar á casa da súa amiga, a encontrou moi cambiada, como se houbese un terremoto nela. Xulia entrou … a porta estaba aberta!

Foi ao salón e atopouse co pai de Carlota …. morto! Xulia berrou e se foi á cociña, onde se encontrou coa nai de Carlota decapitada. Xulia berrou aínda máis:

– Carlota, Carlota! Onde estás? Carlotaaaa!

Rexistrou todo a casa e por último foi ao cuarto de Carlota. E alí estaba, sentada na cadeira do seu escritorio.

– Carlota! oh, Carlota …

Acercouse a ela e berrou. Berrou, chorou e se retorceu da dor. Carlota estaba morta, moi morta. Faltábanlle os ollos e alguén abriulle o peito e a barriga para quitar todos os seus órganos.

– A boneca … a maldita boneca … – dicía Xulia entre sollozos.

Oiu uns pasos detrás dela e viu a Lucinda cuberta de sangue por toda a cara e por todos os brazos.

– Estúpida caníbal! Como puideches facerlle isto a Carlota? Ela creoute!

Pero a boneca Lucinda non respondeu, senón que cravou os seus afiados dentes no pescozo de Xulia …. para comezar a comela pouco a pouco.
 

Adriana Iglesias Martínez, 2º de ESO.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s